Tag Archives: Πολιτική επικαιρότητα

ΔΙΚΤΥΟ ΓΙΑ ΤΗ ΒΙΑ ΚΑΙ ΤΟ ΡΑΤΣΙΣΜΟ

1 Οκτ.

ΔΙΚΤΥΟ ΚΑΤΑΓΡΑΦΗΣ

 ΠΕΡΙΣΤΑΤΙΚΩΝ ΡΑΤΣΙΣΤΙΚΗΣ ΒΙΑΣ

Η Πολιτεία πρέπει να στείλει σαφές μήνυμα

ενάντια στη ρατσιστική βία

Αθήνα, 25 Σεπτεμβρίου 2013. – «Αυτοί που σκότωσαν χθες, έκαναν τρία χρόνια προπόνηση σε κορμιά μεταναστών», δήλωσε ο επιμελητής του νοσοκομείου Νίκαιας Παναγιώτης Παπανικολάου μετά τη δολοφονία του 34χρονου Παύλου Φύσσα.

diktyo gia ti via foto4

Πρόκειται για το ίδιο ακριβώς μήνυμα που στέλνει σε όλους τους τόνους το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας στα δύο χρόνια λειτουργίας του. Από τον Οκτώβριο 2011, το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας, το οποίο συντονίζεται από την Εθνική Επιτροπή για τα Δικαιώματα του Ανθρώπου και την Ύπατη Αρμοστεία του ΟΗΕ για τους Πρόσφυγες και αποτελείται από 33 Μη Κυβερνητικές Οργανώσεις και άλλους φορείς της κοινωνίας των πολιτών, έχει καταγράψει μέσω συνεντεύξεων με τα θύματα πάνω από 300 περιστατικά ρατσιστικής βίας, στη συντριπτική τους πλειοψηφία εναντίον προσφύγων και μεταναστών. Επίσης, καταγράφεται σημαντική αύξηση των ομοφοβικών και τρανσοφοβικών επιθέσεων.

Το Δίκτυο Καταγραφής Περιστατικών Ρατσιστικής Βίας έχει επανειλημμένα  Συνέχεια

Advertisements

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

30 Σεπτ.

ΤΟ ΦΑΝΤΑΣΜΑ

ΤΗΣ ΧΡΥΣΗΣ ΑΥΓΗΣ

Οι τελευταίες εξελίξεις με το μείζον πολιτικό θέμα της Χρυσής Αυγής έχουν να μας διδάξουν πολλά πράγματα και για το παρόν και το μέλλον της δημοκρατικής παράταξης και της Αριστεράς στην Ελλάδα. Θα ήταν καλό να κάναμε μια ανασκόπηση, πριν να βγάλουμε κάποια συμπεράσματα.

to fantasma tis xrisis avgis foot1

Η Χρυσή Αυγή δεν είναι ένα φαινόμενο αυτής της εποχής. Από τη δεκαετία του 1980 η Χρυσή Αυγή δρούσε στην Ελλάδα σα μια παρακρατική οργάνωση. Ήταν η συνέχεια ακροδεξιών οργανώσεων που δρούσαν πριν τη χούντα, εμπλουτισμένη με αμετανόητους νοσταλγούς της επταετίας του Παπαδόπουλου. Πράγματα που λίγο έως πολύ ξέραμε όσοι δραστηριοποιούμαστε στην πολιτική, περισσότερο στην Αθήνα, όπου, λόγω μεγαλύτερης μάζας, η παρουσία της ήταν πιο αισθητή. Οι επιθέσεις και οι εγκληματικές ενέργειές της ήταν γνωστές από δημοσιεύματα του τύπου και τα θύματά της αρκετά. Τίθενται λοιπόν κάποια ερωτήματα: Τι έκαναν (ή μάλλον τι δεν έκαναν) τόσα χρόνια τα θεσμικά όργανα που είναι εντεταλμένα να προφυλάσσουν τη δημόσια τάξη και ασφάλεια Συνέχεια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

19 Σεπτ.

ΕΝΑ ΚΑΖΑΝΙ ΠΟΥ ΒΡΑΖΕΙ

Η ελληνική κοινωνία είναι ένα καζάνι που βράζει. Τα δύο τελευταία χρόνια η θερμοκρασία του ανεβαίνει επικίνδυνα. Το θέμα όμως είναι: για ποιον είναι επικίνδυνος αυτός ο βρασμός; Μπορεί να φέρει μια έκρηξη; Και σε ποιο τομέα αυτής της κοινωνίας θα γίνει -αν γίνει- αυτή η έκρηξη; Ερωτήματα που απλά τίθενται στο πεδίο του προβληματισμού και περιμένουν μια απάντηση. Από ποιον όμως; Φωνές, ατομικές πρωτοβουλίες, προσπαθούν να δώσουν μια απάντηση και, το κυριότερο, προσπαθούν να θεμελιώσουν ένα διάλογο μέσα στο πλαίσιο της κοινωνίας, χωρίς να πετυχαίνουν απόλυτα το στόχο τους. Χρειάζεται συντεταγμένη προσπάθεια, με τους λιγότερους δυνατούς αποκλεισμούς, απόψεων και ανθρώπων, πράγμα που σημαίνει ότι θα πρέπει να παραμεριστεί η αυστηρά κομματική λογική και να επικρατήσει η πολιτικοποιημένη άποψη, η ευθύτητα και η τιμιότητα του λόγου των συνδιαλεγόμενων.

Η κεφαλή της πορείας στη Θεσσαλονίκη

Η κεφαλή της πορείας στη Θεσσαλονίκη

Έχουν γραφτεί πολλά ρεπορτάζ όσον αφορά στη διάλυση του κοινωνικού ιστού. Για την επίθεση στην κοινωνική ασφάλιση μπορείτε να διαβάσετε αυτό το άρθρο. Για την αξιοποίηση του παραγωγικού δυναμικού μπορείτε να διαβάσετε το άρθρο του Γιάννη Μηλιού. Διάφορα άλλα ρεπορτάζ μπορείτε να βρείτε στο διαδίκτυο, από εφημερίδες και περιοδικά. Κατά συνέπεια θα ήταν άσκοπο να κάνουμε ένα ακόμα ρεπορτάζ Συνέχεια

ΔΕΝ ΠΑΕΙ ΑΛΛΟ

13 Ιον.

«21 ΑΠΡΙΛΙΟΥ» 2013-Η Νέα Χούντα

Η ιστορία, λένε, είναι κάπως σαν ένα κύκλος. Γυρνά και επαναλαμβάνει στιγμές από το παρελθόν και τις τωρινές μπορεί κάποια στιγμή να τις δείξει στο μέλλον. Για αυτό το τελευταίο ελπίζουμε να μη συμβεί, να μην γευτούν οι νεότεροι και τα παιδιά μας αυτά που εμείς ζούμε, όσα είναι δυσάρεστα, με τον ίδιο τρόπο. Ξέρω ότι θα πείτε ότι η ζωή είναι γεμάτη και από δυσάρεστα πράγματα. Σύμφωνοι! Αλλά είναι στο χέρι μας να τα μετατρέψουμε σε όμορφα, γλυκά και χρήσιμα για την ανθρωπότητα.

ΜΕ ΑΦΟΡΜΗ ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

Αν αφήνουμε στη μοίρα την Ιστορία, τότε αυτό ισοδυναμεί με την αυτοκτονία μας. Τη μαζική και κοινωνική μας αυτοκτονία. Και τι εννοούμε μοίρα και μοιραίοι Συνέχεια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

23 Απρ.

ΜΑΝΩΛΑΔΑ ΟΠΩΣ ΕΛΑΔΑ

Τα τελευταία γεγονότα στη Μανωλάδα έκαναν φανερή πλέον την τάση για ρατσισμό που υπάρχει στη χώρα του άλλοτε Ξένιου Δία. Άλλωστε αυτό το όνομα ήταν και ο τίτλος της επιχείρησης βίαιης απέλασης των μεταναστών, πριν δύο χρόνια! Βοηθούντος της Χρυσής Αυγής, της ανοχής της κυβέρνησης σε έκτροπα που έκαναν χρυσαυγίτες, στην ανοχή της αστυνομίας σε παράνομες ενέργειες και προκλήσεις της εργοδοσίας, τελικά της βίας που εξασκεί πλέον φανερά το Κράτος και οι παρακρατικές οργανώσεις, φτάσαμε εκεί που δεν μπορούσαμε να φανταστούμε, κάποιοι από εμάς: στην έκδηλη ένοπλη βία και στους φόνους.

manolada foto

Είναι η Μανωλάδα κάτι το καινούργιο; Για κάποιους που δε διαβάζουν τα «ψιλά» γράμματα των εφημερίδων, σίγουρα είναι ένα νέο φαινόμενο για την περιοχή. Για όσους όμως είχαν ενημερωθεί για τη βαρβαρότητα της εργοδοσίας στους εργάτες φράουλας, πριν λίγα χρόνια, για τις άθλιες συνθήκες «διαβίωσής» τους, μέσα στα θερμοκήπια (!), σίγουρα δεν είναι Συνέχεια

ΠΟΛΙΤΙΚΗ ΕΠΙΚΑΙΡΟΤΗΤΑ

7 Απρ.

Η ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗ ΣΤΙΣ ΣΚΟΥΡΙΕΣ

Τα ρέματα, που γειτνιάζουν με το εργοστάσιο εμπλουτισμού της εταιρείας, έχουν τεράστια περιεκτικότητα σε βαρέα μέταλλα. Εκβάλλουν στον Στρυμονικό σε κοντινή απόσταση από ιχθυοκαλλιέργειες και μυδοκαλλιέργειες

Η διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη.

Η διαδήλωση στη Θεσσαλονίκη.

 

Σοκαριστικές είναι οι καταγγελίες που έφτασαν χτες στα γραφεία της «Εφ.Συν.» από την Ολυμπιάδα. Οι φωτογραφίες με καφεκίτρινα νερά και αφρούς από ρέματα που γειτνιάζουν με το εργοστάσιο εμπλουτισμού της εταιρείας «Ελληνικός Χρυσός», έφτασαν σε εμάς την ώρα που η διοίκηση της «Ελντοράντο» έδινε συνέντευξη Τύπου Συνέχεια

ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

16 Φεβ.

ΣΚΕΨΕΙΣ ΓΙΑ ΤΗΝ ΟΙΚΟΝΟΜΙΑ

Φόβο στην κοινή γνώμη προκαλούν οι σχεδιασμοί της κυβέρνησης για τη φορολόγηση ακινήτων. Αυτό φαίνεται από την τελευταία ανοικτή δημοσκόπηση που πραγματοποίησε το Newsbomb.gr με τη συμμετοχή σχεδόν 6.500 μοναδικών χρηστών και προφανώς θα πρέπει να απασχολήσει τον υπουργό Οικονομικών κ. Γιάννη Στουρνάρα και το επιτελείο του.

skepseis gia tin oikonomia foto1

Η δημοσκόπηση είχε το εξής απλό ερώτημα: «Η φορολόγηση ακινήτων φαίνεται να αποτελεί το μοναδικό πεδίο αναζήτησης εσόδων για τα δημόσια ταμεία, όπως δείχνει η επιμονή της κυβέρνησης. Ποια είναι η άποψή σας;».

Από τις τέσσερις εναλλακτικές επιλογές Συνέχεια

Η ΓΕΝΙΑ ΤΩΝ 500 ΕΥΡΩ

14 Φεβ.

ΧΟΥΝΤΑ ΕΙΝΑΙ ΘΑ ΠΕΡΑΣΕΙ;

Όσοι θυμάστε τις μαύρες μέρες της λεγομένης χούντας του Καραμανλή (1974-1981), έρχονται στη μνήμη μας οι αυταρχικές κινήσεις της αστυνομίας, το ξύλο στους διαδηλωτές και, κάποιες φορές, σε βουλευτές του ΠΑ.ΣΟ.Κ., κινήματος τότε, λίγο πριν να έρθει στην εξουσία. Αυτές οι μνήμες μπορούν να έρχονται στους παλιότερους.

mergos foto

Στους νεότερους, θα είναι στη μνήμη τους η παράφραση της ρήσης του Λουδοβίκου 14ου, «Το κράτος είμαι εγώ», δια στόματος Κωνσταντίνου Μητσοτάκη (του λεγόμενου και «επίτιμου»), «Το κράτος είστε εσείς» στους αστυνόμους, τους οποίους ήθελε να στρέψει ενάντια στα πλήθη Συνέχεια

ΑΠΟΛΥΣΕΙΣ ΣΤΟ ΔΗΜΟΣΙΟ

13 Φεβ.

ΤΟ ΛΟΓΙΚΟ ΚΑΙ ΤΟ ΠΑΡΑΛΟΓΟ

Για να ξετυλίξουμε το κουβάρι της ιστορίας που έχει προκύψει με την πρόσληψη και την απόλυση μέσω ΑΣΕΠ των εργαζομένων στο ΙΚΑ, επιτυχόντων στην Αγροτική Τράπεζα, θα πρέπει να ανακαλύψουμε την αρχή του και το νήμα, δηλαδή τη λογική που κανονίζει όλη αυτή την ιστορία. Θα μας βοηθούσε μια εξιστόρηση των γεγονότων, πριν να βγάλουμε τα συμπεράσματά μας.

apolisi 9k foto1

Στην αρχή προκηρύχτηκε διαγωνισμός για την Αγροτική Τράπεζα. Αυτοί που πέτυχαν τις εξετάσεις του ΑΣΕΠ, η «φουρνιά» με κωδικό Κ9, τέθηκε στη διαθεσιμότητα της Αγροτικής Τράπεζας που ανακάλυψε, μετά από το τέλος όλων των διαδικασιών, ότι δεν μπορεί να τους απορροφήσει Συνέχεια

ΕΝΑ ΜΙΚΡΟ ΒΗΜΑ ΠΡΟΣ ΤΟ ΕΜΕΙΣ

22 Μάι.

Ποιο είναι άραγε το «κέρδος» του εκλογικού σώματος από το αποτέλεσμα των εκλογών της 6ης Μαΐου 2012; Πως εγγράφεται αυτό στο κοινωνικό πεδίο στην Ελλάδα; Σε αυτό το άρθρο θα προσπαθήσουμε να αναζητήσουμε αυτή τη διαδρομή από το «εγώ» προς το «εμείς».

Μιλάμε για το «εγώ» τόσο των πολιτών όσο και των πολιτικών. Μέχρι τώρα ο πολιτικός διάλογος ήταν μεταξύ των πολιτών και των πολιτικών, μια ευθεία γραμμή που ξεκίναγε από το «εγώ» του πολίτη και κατέληγε σε αυτό των πολιτικών. Το ερώτημα που ετίθετο συχνά-πυκνά ήταν κατά πόσο ο πολιτευτής που θα ψήφιζαν θα εξυπηρετούσε τις προσωπικές ή τις οικογενειακές υποθέσεις του ψηφοφόρου. Με αυτό τον τρόπο είχαμε ξεκινήσει με τοπικιστικές λογικές επιλογές του υποψήφιου βουλευτή, αφού ένας άνθρωπος που θα ψηφιζόταν θα έπρεπε να ήταν κοντοπατριώτης του ψηφοφόρου και, φυσικά, μια μικρή προσωπικότητα σε αυτή την περιοχή. Αυτό το δεύτερο στοιχείο το κρατήσαμε μέχρι πρόσφατα, μέχρι τις μέρες μας, αφού τα «τζάκια» προσπάθησαν να παίξουν πάλι το ρόλο τους.

 

Στη συνέχεια περάσαμε στη λογική του ρουσφετιού για διάφορες υποθέσεις. Από την κατάθεση των ούρων των ψηφοφόρων (και άλλα τέτοια ευτράπελα), στα πρώτα χρόνια, στην τακτοποίηση οικογενειακών υποθέσεων, μετά, σε διορισμούς των ίδιων ή των παιδιών τους, αργότερα. Πολύ σπάνια πρόταξαν το συμφέρον της τοπικής κοινωνίας, κατασκευή δρόμου, πλατείας, διορισμός δασκάλου ή κατασκευή σχολείου. Έχουμε λοιπόν την προβολή του «εγώ» των ψηφοφόρων ως ένα κριτήριο που θα απαντούσε στο ερώτημα ποιον ψηφοφόρο ή ποιο κόμμα θα επιλεγόταν. Αργότερα, μετά το 1981 που έσπασε κάπως η έννοια του πολιτευτή που κανόνιζε τα πράγματα σε μια τοπική κοινωνία, ήρθε η επίφαση του «καλού για την πατρίδα», άρα το κριτήριο αν ένας πολιτευτής θα ήταν πατριώτης ή όχι. Πίσω όμως από αυτό βλέπουμε πάλι το συμφέρον του ατόμου που το προτάσσει σχετικά με το κοινωνικό επίτευγμα ή το ταυτίζει με ένα περίεργο(;) τρόπο.

Από την άλλη μεριά, ο πολιτευτής μαζεύει όλα αυτά τα «εγώ» των ψηφοφόρων για να προσομοιώσει το εκλογικό σώμα με τη δική του εκλογική πελατεία. Αν αυτή είναι αναπτυγμένη, τότε καταφέρνει να αναδείξει το «εγώ» του έναντι των άλλων, των υποψηφίων δηλαδή που διεκδικούσαν το χρίσμα του κόμματος, για να είναι πλέον υποψήφιος και πιθανόν βουλευτής. Στη μία και στην άλλη περίπτωση, έχουμε ένα κυνήγι μικρών οντοτήτων, ατομικά «θέλω», από τη μία και από την άλλη πλευρά, ένας αγχωτικός αγώνας από τον οποίο βγαίνει πάντα κερδισμένος ο πολιτικός καριέρας και ο αρχηγός του κόμματος που βάζουν άλλους να τρέχουν για αυτούς και να μαζεύουν τα «κουκιά» στο κομματικό σακούλι.

 

Αυτά είναι λίγο-πολύ γνωστά. Έχουν έρθει όμως στην επιφάνεια τις τελευταίες μέρες. Θα μπορούσαμε να πούμε ότι σε αυτό τον αγώνα, τον οποίο περιγράψαμε πιο πάνω, έλειπε η ιδεολογική αντιπαράθεση, αφού μεταξύ του «εγώ» του ψηφοφόρου και του πολιτευτή λείπει η αντιπαράθεση ιδεών και στόχων που εγγράφονται στο κοινωνικό γίγνεσθαι. Το κοινωνικό σώμα που ήταν το ζητούμενο στις δημοκρατίες της αρχαίας Αθήνας, της Αιτωλίας και της Ιωνίας, έδωσε, στη νεώτερη Ελλάδα, τη θέση του στο ατομικό σώμα που δεν μπόρεσε να βρει τη θέση του στο κοινωνικό σύνολο, αφού ποτέ δεν το ήθελε, και, κατά συνέπεια, ποτέ δεν μπόρεσε να υπάρξει αυτό που λέμε αστική δημοκρατία ή κοινωνία αστικού τύπου, μέσα σε ένα καπιταλιστικό σύστημα, αλλά μια κοινωνία μεταπρατών που τα συμφέροντά της είναι περιορισμένα.

 

Από αυτό τον κανόνα εξαιρούνται οι αριστερές δυνάμεις που πάλευαν για την κατάκτηση ενός συγκεκριμένου ιδεολογικού στόχου που είχε να κάνει με ένα μοντέλο κοινωνίας, απόρροια μιας ιδεολογικής θέσης. Κόμματα όπως το Κ.Κ.Ε., η Ε.Δ.Α., το Κ.Κ.Ε. εσ., αργότερα, το Αγροτικό Κόμμα, η Ο.Μ.Λ.Ε. κ.ά. είναι οι εξαιρέσεις στον κανόνα. Σαν εξαιρέσεις κυνηγήθηκαν από την εξουσία, το κεφάλαιο και από τις παρακρατικές οργανώσεις, για να μη χαλάσει ένα μοντέλο διακυβέρνησης, εύκολο να το διαχειριστεί κανείς, αφού είχαμε να κάνουμε μόνο με διαπροσωπικές σχέσεις, και αποδοτικό στο κανονιστικό κανόνα της κοινωνίας που θέλει ένας κομματικός μηχανισμός που διαχειρίζεται την εξουσία. Οι πελατειακές σχέσεις ήταν ο κανόνας. Αυτός είναι ο παλιός πολιτικός κόσμος.

Σε αυτό τον κόσμο δυστυχώς ανήκει και το Κ.Κ.Ε. στη σύγχρονή του μορφή, όπως και πολιτικά μορφώματά του, όπως το ΠΑΜΕ, η ΠΣΚ κ.ά., που, μετά τη συγκυβέρνηση με τη Ν.Δ., το 1989, είδε αποκλειστικά και μόνο τον εαυτό του ως ένα ηγεμονικό μηχανισμό στην κοινωνία γενικότερα και στην αριστερά ειδικότερα. Έχοντας αυτόν τον ελιτίστικο χαρακτήρα, δεν μπόρεσε να εξελιχθεί ιδεολογικά, και κατέφυγε στην έπαρση, στην καθολική άρνηση του μαρξισμού και του λενινισμού, αρνούμενος τη διαλεκτική, και στη χειραγώγηση της μάζας με φτηνά συνθήματα, κενά ιδεολογικού φορτίου, και επαναστατικές γυμναστικές, με τις ανούσιες και επαναλαμβανόμενες συγκεντρώσεις, από τις οποίες αποκλείονταν όλα τα μιάσματα, δηλαδή όλες οι άλλες αριστερές δυνάμεις!! Μια καθαρά δεξιά πολιτική που αποκλείει αντί να ενώνει με τον αντιθετικό τρόπο της διαλεκτικής.

 

Πως μπορούμε όμως να πάμε προς το «εμείς»; Αν ξεκινήσουμε από ένα διαφορετικό τοπίο, στο οποίο δε θα προτάσσουμε το ατομικό μας συμφέρον, αλλά αυτό της κοινωνίας, τότε μπορούμε να βρούμε το δρόμο προς τη συλλογική συνείδηση, ένα ζητούμενο για την ευρωπαϊκή αριστερά, αρχής γενομένης από τις θεωρίες και τις αναζητήσεις του Αντόνιο Γκράμσι.

http://www.youtube.com/watch?v=t9NJICUeHBs

Στην Ελλάδα το 2012 φαίνεται ότι σπάει δειλά-δειλά το οχυρό του μικροπολιτικού κόσμου και φαίνονται τουλάχιστον δύο πολιτικοί μηχανισμοί που μπορούν να παίξουν το ρόλο ενός συνασπισμού. Μιλάμε για το ΣΥ.ΡΙΖ.Α. και την ΑΝΤΑΡΣΥΑ. Αυτή η λογική  αντιμετωπίστηκε κοροϊδευτικά από πολλούς. Το κυριότερο επιχείρημα ήταν ότι δεν είναι μόνο ένας κομματικός μηχανισμός, αλλά πολλοί, υπονοώντας ότι «δεν ξέρουμε με ποιον έχουμε να κάνουμε». Αυτό φέρνει σε έναν άλλο προβληματισμό: δεν ξέρουμε με ποιον θα παίξουμε αυτό το μικροπολιτικό παιχνίδι.

 

Φαίνεται όμως ότι ο κόσμος έχει βαρεθεί πλέον του πολιτικούς «καριέρας», με τον έτοιμο λόγο τους, το στρογγυλωμένο και εύηχο στα αυτιά αυτών που θέλουν να ακούσουν καλά νέα, με οποιοδήποτε τρόπο, όπως ο Άγγελος Εξάγγελος του Σαββόπουλου. Η διαφορά είναι ότι οι κάτοικοι της πόλης του Σαββόπουλου έδιωξαν το βραχνό προφήτη τους, ενώ οι κάτοικοι της Ελλάδας του 2012 ψάχνουν να βρουν το προφήτη που θα τους δείξει αυτό το δρόμο προς μια διαφορετική κοινωνία, πιο δίκαιη, πιο ανθρώπινη και πιο αξιοκρατική. Το κακό όμως είναι ότι δεν υπάρχει πλέον ο Ένας προφήτης, αλλά ο καθένας θα μπορούσε να ήταν αυτός, στο δικό του μικρόκοσμο. Οδεύομε λοιπόν προς το «εμείς», στη συλλογική σκέψη, κάτι που ήταν ζητούμενο εδώ και δεκάδες χρόνια στην Ελλάδα.

http://www.youtube.com/watch?v=3vC8bWjRy0Q

Στις εκλογές της 17ης Ιουνίου 2012, θα έχουμε τη μεγάλη αντιπαράθεση: ο παλιός πολιτικός κόσμος θα συγκρουσθεί με το νέο. Μέσα σε αυτή τη σύγκρουση θα υπάρξουν και ιδεοληψίες που θα θέλουν ακόμη τον παλιό κόσμο ίσως από νοσταλγία, ίσως από ηττοπάθεια, ίσως από μοιρολατρία, ίσως με φρένο κάποιες ιδεολογικές εμμονές που θα τραβήξουν σα μαγνήτης το βλέμμα στο σάπιο παρελθόν. Αντίθετα, η καθαρή ματιά θα μας δείξει ότι το παλιό έχει πεθάνει εδώ και πολύ καιρό, απλά τη ληξιαρχική πράξη του θανάτου του θα την εκδώσουμε με χρονική καθυστέρηση τουλάχιστον δύο δεκαετιών. Θα τα καταφέρουμε;

 

Η συσπείρωση της αριστεράς, την οποία επιχειρεί να κάνει ο ΣΥ.ΡΙΖ.Α., είναι η αρχή ενός νέου πολιτικού λόγου που ανοίγει νέους ορίζοντες στην Ελλάδα. Είναι ο σπόρος που θα πέσει σε ένα πρόσφορο έδαφος για να ανθίσει ένα νέος διάλογος μεταξύ του πολιτευτή και του κοινού του. Ένας νέος λόγος που θα γεννήσει ένα νέο τοπίο στη χώρα μας, πιο σύγχρονο, πιο ευρωπαϊκό, πιο υπερήφανο. Μόνο που αυτό δε θα ολοκληρωθεί τώρα, αλλά μετά από θυσίες και πορεία μέσα από δύσβατους δρόμους. Θα είναι όμως κάποτε πραγματικότητα και θα είναι ένα δικό μας δημιούργημα.

 

Γιάννης Φραγκούλης