Αρχείο | about RSS feed for this section

ΔΥΟ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΑΡΧΗ…

16 Ιολ.

Δημιουργήσαμε αυτό τον ιστοχώρο για να μπορέσουμε να παραθέσουμε τις απόψεις ελεύθερα, χωρίς φόβο και με πολύ πάθος. Το θέμα στο οποίο επικεντρωνόμαστε είναι η πολιτική, ένα πεδίο που μας προβληματίζει, για αυτό συζητάμε και πάνω σε αυτό επικεντρώνεται η δράση μας χρόνια τώρα, από την εφηβεία μας. Εκτός από αυτό εστιάζουμε στην τέχνη και στα διάφορα πεδία που έχουν σχέση με αυτή. Το διαδίκτυο μας διευκολύνει να καταθέτουμε τις γνώμες μας χωρίς πολλές δυσκολίες και οικονομική επιβάρυνση.

Σκεφτήκαμε να έχουμε ενημέρωση για όσα γίνονται, κυρίως στη χώρα μας, βλέποντας για τα καλά και το διεθνή χώρο. Ακόμη θα υπάρχουν οι αναφορές στους μουσικούς δίσκους ακτίνας (cd), στα dvd και στα βιβλία που κυκλοφορούν και αφορούν διαφορετικά θέματα που θεωρούμε ότι μπορεί να ενδιαφέρουν, ως προβληματισμός, τους αναγνώστες μας.

Μένει να σας ευχηθούμε καλή ανάγνωση, η οποία, ελπίζουμε, να μετατραπεί σε διασκέδαση. Τα άρθρα που θα δημοσιεύονται θα είναι επώνυμα, η ανωνυμία στο διαδίκτυο μας ενοχλεί, δε μας αρέσει να κρυβόμαστε, θέλουμε να λέμε την άποψή μας χωρίς φόβο και με πάθος, μη φορώντας την κουκούλα του ανώνυμου παρατηρητή. Αυτός ο διαδικτυακός ιστοτόπος διευθύνεται από μια άτυπη συντακτική επιτροπή, χωρίς να επιβάλλονται περιορισμοί και απαγορεύσεις.

Αρχιασυντάκτης αυτού του ιστοχώρου είναι ο Γιάννης Φραγκούλης, επί σειρά ετών δημοσιογράφος, κριτικός κινηματογράφου, δραστηριοποιούμενος στον καλλιτεχνικό χώρο και στη θεωρία του ενιαίου παραστατικού χώρου, εστιάζοντας στον κινηματογράφο. Δεν ελέγχει και δεν ελέγχεται. Μπορείτε να στέλνετε (πάντα χωρίς περιορισμούς) συνεργασίες για δημοσίευση στο email: ioanisfragoulis@gmail.com (το παλιό τα «χειρόγαφα δεν επιστρέφονται», για όσους το θυμούνται, φυσικά δεν ισχύει).

ΕΝΑ ΠΟΙΗΜΑ

ΠΟΥ ΜΑΣ ΕΚΦΡΑΖΕΙ

Ποιος είδε κράτος λιγοστό
σ’ όλη τη γη μοναδικό,
εκατό να εξοδεύει
και πενήντα να μαζεύει;

Να τρέφει όλους τους αργούς,
νά ‘χει επτά Πρωθυπουργούς,
ταμείο δίχως χρήματα
και δόξης τόσα μνήματα;

Νά ‘χει κλητήρες για φρουρά
και να σε κλέβουν φανερά,
κι ενώ αυτοί σε κλέβουνε
τον κλέφτη να γυρεύουνε;

Όλα σ’ αυτή τη γη μασκαρευτήκαν
ονείρατα, ελπίδες και σκοποί,
οι μούρες μας μουτσούνες εγινήκαν
δεν ξέρομε τί λέγεται ντροπή.

Σπαθί αντίληψη, μυαλό ξεφτέρι,
κάτι μισόμαθε κι όλα τα ξέρει.
Κι από προσπάππου κι από παππού
συγχρόνως μπούφος και αλεπού.

Θέλει ακόμα -κι αυτό είναι ωραίο-
να παριστάνει τον ευρωπαίο.
Στα δυό φορώντας τα πόδια που ‘χει
στο ‘να λουστρίνι, στ’ άλλο τσαρούχι.

Σουλούπι, μπόϊ, μικρομεσαίο,
ύφος του γόη, ψευτομοιραίο.
Λίγο κατσούφης, λίγο γκρινιάρης,
λίγο μαγκούφης, λίγο μουρντάρης.

Και ψωμοτύρι και για καφέ
το «δε βαρυέσαι» κι «ωχ αδερφέ».
Ωσάν πολίτης, σκυφτός ραγιάς
σαν πιάσει πόστο: δερβέναγάς.

Δυστυχία σου, Ελλάς, με τα τέκνα που γεννάς!

Ώ Ελλάς, ηρώων χώρα, τι γαϊδάρους βγάζεις τώρα;

Γεώργιος Σουρής (1853-1919)

Πόσο επίκαιρο είναι ακόμα, 100 και πλέον χρόνια έχουν περάσει και νομίζεις ότι γράφτηκε σήμερα. Δε θα μπορούσαμε να είχαμε κάτι καλύτερο για εισαγωγικό σημείωμα…