Αρχείο | Κινηματογράφος θεωρία RSS feed for this section

ΖΟΜΠΙ

22 Ιολ.

ΖΟΜΠΙ: ΕΚΔΙΚΗΣΗ

Ή ΕΞΑΓΝΙΣΜΟΣ

Στην κινηματογραφική μυθολογία έχουν τη θέση τους και τα ζόμπι. Η καταγωγή τους είναι από τη λογοτεχνία όπου έχουν δύο διαμετρικά αντίθετες μορφές: είναι εκδικητικά και ειρηνικά όντα. Μήπως όμως αυτές οι δύο αντιθετικές όψεις μας δίνουν μια ολοκληρωμένη εικόνα μιας δύναμης που μπορεί να φέρνει το κακό αλλά και το καλό, ανάλογα με τις περιστάσεις; Θα δούμε ότι κάτι τέτοιο δεν είναι απίθανο.

zombi foto1

Ένας άνθρωπος πεθαίνει. Σε όλες τις περιπτώσεις που θα εξετάσουμε είτε έχει κάνει μια ύβρη, εδώ αυτή νοείται με την έννοια της υπεροψίας έναντι μια ανώτερης πνευματικής οντότητας θεϊκής ή μη, είτε μια βέβηλη πράξη, παραβιάζοντας ένα ιερό κανόνα, σύμφωνα με μια σύμβαση, όπως είτε έχει οριστεί είτε θα προσδιοριστεί στην εξέλιξη της αφήγησης. Είναι φανερό ότι η ψυχή του νεκρού πάσχει και θα πρέπει να υποστεί μια σειρά από δοκιμασίες μέχρι να εξαγιαστεί για να αναπαυθεί ειρηνικά στον Κάτω Κόσμο. Αυτός ο άνθρωπος πριν να πεθάνει Συνέχεια

ΠΩΣ ΝΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ;

9 Ιολ.

ΠΩΣ ΘΑ ΓΡΑΨΩ ΕΝΑ ΣΕΝΑΡΙΟ;

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Για να μπορέσουμε να βρούμε πως είναι δυνατό με απλό τρόπο να γράψουμε ένα σενάριο, θα πρέπει πρώτα-πρώτα να ξέρουμε τι είναι το σενάριο, σαν αφηγηματική δομή και ποιες είναι οι συνδετικές του σχέσεις με τα άλλα αφηγηματικά είδη. Σε αυτή την εργασία θα επιχειρήσουμε να δώσουμε κατ’αρχήν έναν πρώτο ορισμό του σεναρίου, μετά να αναλύσουμε τις αφηγηματικές δομές του, κατόπιν τους συσχετισμούς του με τα άλλα αφηγηματικά είδη, για να καταλήξουμε σε κάποιες διαπιστώσεις, με ποιο τρόπο μπορούμε να γράψουμε εύκολα ένα σενάριο. Σε όλη αυτή την πορεία θα δούμε ότι ο ορισμός που είχαμε δώσει στην αρχή θα διαμορφώνεται εκ νέου από μόνος του, για να έχουμε τη δυνατότητα, στο τέλος του θεωρητικού μέρους, να δώσουμε το δικό μας ορισμό που θα απαντά στο ερώτημα: «Τι είναι το σενάριο;» ή «Τι είναι για εμάς το σενάριο;». Αυτό που κερδίζουμε με αυτή τη διαδικασία είναι ότι ο αναγνώστης δε θα έχει απόλυτα κατευθυνόμενες οδηγίες, αλλά ένα εργαλείο να κάνει την ανάλυση και μετά τη σύνθεσή του, να μπορεί να κάνει το δικό του σενάριο, από μια δική του ιδέα ή από ένα λογοτέχνημα, με τον πλέον αποτελεσματικό τρόπο. eisagogi foto1

Γιατί χρειάζεται, όμως το θεωρητικό μέρος; Η απάντηση είναι πολύ απλή: Αν δεν έχουμε το θεωρητικό υπόβαθρο δε θα μπορούμε να κάνουμε τη σύνθεση, ξεκινώντας από μια ιδέα που έχουμε ή από ένα λογοτεχνικό κείμενο που μας αρέσει, να φτιάξουμε τη δική μας αφήγηση που θα είναι καθαρά κινηματογραφική Συνέχεια

ΠΕΡΙ ΠΟΙΗΤΙΚΟΥ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

18 Μαρ.

ΠΟΙΗΤΙΚΟΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΣ

εισήγηση της Αντουανέττας Αγγελίδη

Το κείμενο αυτό είναι η εισήγηση που εκφώνησε η Αντουανέττα Αγγελίδη στο συνέδριο της Ομοσπονδίας Κινηματογραφικών Λεσχών (ΟΚΛΕ) που έγινε στο Μεσολόγγι, όπου κεντρικό θέμα ήταν ο ποιητικός κινηματογράφος.

poiitikos kinimatografos antouanetta aggelidi foto

Θα καταθέσω μια προσέγγιση προσωπική. Μια υπόθεση για την ποιητικότητα του κινηματογράφου, που αποτέλεσε τόσο τον αόρατο οδηγό για την παραγωγή της δουλειάς μου, όσο και οδηγό ανάγνωσης του κινηματογράφου γενικότερα. Αρθρώνω ως θεωρητική υπόθεση, εκείνο που σαν ασυνείδητη ή προσυνειδητή διαδικασία οδήγησε την παραγωγή του έργου μου. Κατά κάποιον τρόπο, διατυπώνω σε λόγο ό,τι ήταν υπόγεια δεδομένο. Συνέχεια

ΓΚΡΕΚΟΡΥ ΜΑΡΚΟΠΟΥΛΟΣ

26 Ιαν.

IN MEMORIAM – IN OBLIVIUM

Ο Gregory Markopoulos

και η παραμυθολογία της Αμερικανικής Avant-Guard*

Η γνωριμία μου με το έργο του Μαρκόπουλου ξεκινά με κάποια διαβάσματα στα τέλη της δεκαετίας του ’60 (μετά τις εξεγέρσεις του Μάη του ’68 και του Berkeley) συνακόλουθα δε γνώρισα και τον ίδιο, μέσω των Δ. Εϊπείδη και Δ. Σπέντζου, οι οποίοι είχαν φτύσει τότε την Ελλάδα και τον κομφορμισμό της κι είχαν συμβρεθεί στον Καναδά όπου και ίδρυσαν το Centre du Film Underground στο Μοντρεάλ. Τόσο εκεί όσο και σε ανάλογα κέντρα, λέσχες ή πανεπιστήμια των ΗΠΑ, του Καναδά και λιγότερο της Αγγλίας, κυκλοφορούσε ένας, εν πολλοίς, νεο-παλαιόκοπος κινηματογράφος που κάποιοι τον αποκαλούσαν Experimental Cinema κι άλλοι προτιμούσαν να τον ονομάζουν Underground Film. Είτε έτσι είτε αλλοιώς επρόκειτο για μια τάση αντιεμπορικών προτύπων όπου η δογματική του καλλιτεχνικού ερασιτεχνισμού ήταν προεξάρχουσα, καθώς άλλωστε η κρίση του καλούμενου εμπορικού κινηματογράφου σοβούσε και τα μεγάλα Hollywood Studios – τι ντροπή – νοικιάζονταν στα τηλεοπτικά δίκτυα για σαπουνόπερες.

http://www.youtube.com/watch?v=AtdMCb2J7cg

 

Ως πάπες του Experimental / Underground Film θεωρήθηκαν κάποια στιγμή (όπως και στη λογοτεχνία οι πολέμιοι του κατεστημένου Beatniks: Jack Kerouac, Allen Ginsburg και William Burroughs), ο hippy-αναχωρητής και δογματικός οπτικοκεντριστής Stan Brakhage, ο δαιμονιστής Kenneth Anger, ο μετακλασικός Gregory Markopoulos, το παρτσακλό αργυρόμαλλο τέρας, the unique! Andy Warhol, και βέβαια ο εμψυχωτής και αρχιερέας του κινήματος Jonas Mekas. Στη Μόστρα του Κινηματογράφου της Βενετίας στα τέλη της δεκαετίας του ’50 φιλμουργοί όπως ο Morris Engel Συνέχεια

ΘΑΛΑΣΣΑ

12 Ιον.

ένα διφορούμενο τοπίο

Το καλοκαίρι είναι στενά δεμένο με τις διακοπές. Οι οικογένειες βρίσκουν την ευκαιρία, με το κλείσιμο των σχολείων, να πάνε να ξεσκάσουν κάπου, έστω και για λίγες μέρες. Οι πόλεις αδειάζουν και αυτοί που μπορούν να μείνουν σε αυτές, ειδικά το μήνα Αύγουστο, είναι πολύ τυχεροί. Γνωρίζουν μια άλλη πόλη από αυτή που ζουν καθημερινά, την υπόλοιπη χρονιά. Το καλοκαίρι επίσης είναι συνδεδεμένο με τις διακοπές στη θάλασσα, περισσότερο, παρά στο βουνό. Επιστροφή στην πόλη και φροντίζει ο κινηματογράφος να υπενθυμίζει σε όλους μας τις υπέροχες στιγμές που περάσαμε στην εξοχή, ειδικά στη θάλασσα. Ήταν όμως υπέροχες ή ήταν κάπως υπέροχες; Ποιος θα κρίνει αν είναι έτσι ή κάπως αλλιώς; Ερωτήματα περίεργα που τίθενται μόνο χάρη της ρητορικής για να πάμε παρακάτω. Θα θυμηθούμε κάποια παραδείγματα ταινιών και ο σχολιασμός μας θα βοηθήσει στο να κάνουμε μια κοινωνική κριτική σε αυτό το σύστημα αξιών, στη σύγχρονή μας κοινωνία.

Σε μαγεύει…

ΤΑ ΑΦΕΛΗ ΤΟΥ ΕΛΛΗΝΙΚΟΥ

Ο φακός του Έλληνα σκηνοθέτη βρίσκεται σχεδόν μόνιμα στην παραλία. Εστιάζει στη θάλασσα, στα κορμιά των λουόμενων, τα καλλίγραμμα κορμιά Συνέχεια

ΣΧΟΛΕΣ ΚΙΝΗΜΑΤΟΓΡΑΦΟΥ

11 Απρ.

ΕΙΣΑΓΩΓΗ

Αυτό που οριοθετεί μια σχολή κινηματογράφου είναι ο εθνικός της χαρακτήρας τουλάχιστον και τα κοινά στοιχεία των ταινιών που έχουν γίνει από τους δημιουργούς οι οποίοι εντάσσονται σε αυτήν. Είναι αυτονόητο ότι δε μιλούμε για ένα εκπαιδευτικό ίδρυμα, αλλά για μια συλλογή ταινιών που έχουν μια ενιαία θεματική και αισθητική.

Με αυτή την έννοια, στην ιταλική κινηματογραφία, για παράδειγμα, θα μπορούσαμε να ξεχωρίσουμε το νεορεαλισμό, τον ποιητικό ρεαλισμό και τον ποιητικό κινηματογράφο. Έτσι είναι πιο εύκολο να μελετήσουμε μια ταινία, κάνοντας μια συγκριτική μελέτη, με άλλες ταινίες, βρίσκοντας τα κοινά χαρακτηριστικά και, μετά, θα μπορούμε να βρούμε αυτά τα στοιχεία που διαφοροποιούν αυτή την ταινία από άλλες αυτής της θεματικής, ορίζοντας με ακρίβεια πλέον το στίγμα της στην παγκόσμια κινηματογραφία.

Εύκολα καταλαβαίνει κανείς ότι μια ταινία μπορεί να έχει χαρακτηριστικά από δύο ή από τρεις κινηματογραφικές σχολές. Συνέχεια

Ρομάν Πολάνσκι: Το δίπολο της απαισιοδοξίας

2 Φεβ.

Ο Πολάνσκι με σκεπτικισμό ή με προσοχή κοιτά τον κόσμο;

 

Ο κινηματογράφος του Ρομάν Πολάνσκι είναι γεμάτος από αντιθέσεις των ανθρώπων μέσα σε ένα κοινωνικό σύνολο, αντιθέσεις που δομούν ένα αφηγηματικό σύμπαν, επινοημένο από το σκηνοθέτη, αλλά όχι πολύ διαφορετικό από αυτό του πραγματικού κόσμου. Θα βρούμε στοιχεία που θα μας οδηγήσουν στην αλλοτρίωση και στην κρίση ταυτότητας σε ένα δυτικό κόσμο που βασανίζεται από προβλήματα προσδιορισμού του Άλλου. Από τις πρώτες κιόλας ταινίες του μπορούμε να δούμε ότι είχε χαράξει την πορεία που η κινηματογραφική του αφήγηση θα ακολουθούσε τα επόμενα χρόνια.

Περισσότερα διαβάστε στο: http://kemes.wordpress.com/2012/02/02/%CE%BF-%CF%83%CE%BA%CE%B7%CE%BD%CE%BF%CE%B8%CE%AD%CF%84%CE%B7%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%BC%CE%AE%CE%BD%CE%B1/

Η ΣΚΟΝΗ ΤΟΥ ΧΡΟΝΟΥ

25 Ιαν.

Είχα δει την προτελευταία ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου, το “Λιβάδι που δακρύζει”, δε μου άρεσε και το είχα δικαιολογήσει. Αισθάνθηκα την ανάγκη να δω την τελευταία ταινία του, “Η σκόνη του χρόνου”, για να δω την εξέλιξη της τριλογίας, αφού το “Λιβάδι που δακρύζει” ήταν το πρώτο μέρος της τριλογίας.

Μετά από τη θέασή της μπορώ να πω ότι αναθεωρώ συνολικά την κριτική μου, αφού αυτή η ταινία, το δεύτερο μέρος της τριλογίας, είχε ένα στιβαρό σενάριο που οδηγούσε σε ένα σημείο, όπου θα υπάρξει, κατά πάσα πιθανότητα, μια συνέχεια.

Σκηνή από τα γυρίσματα της "Σκόνης του χρόνου"

Συνέχεια

Η ΑΝΑΠΑΡΑΣΤΑΣΗ

25 Ιαν.

Η δεύτερη και η πιο σημαντική περίοδος του ελληνικού κινηματογράφου οριοθετείτε από δύο ταινίες. Η πρώτη είναι το «Μέχρι το πλοίο» (1966), του Αλέξη Δαμιανού, και η δεύτερη είναι η «Αναπαράσταση» (1970), του Θόδωρου Αγγελόπουλου. Η πρώτη πήρε Τιμητική Διάκριση στο Φεστιβάλ Θεσσαλονίκης, το 1966, η δεύτερη έφυγε από το ίδιο Φεστιβάλ, το 1970, φορτωμένη από βραβεία, Καλύτερης Ταινίας, Πρωτοεμφανιζόμενου Σκηνοθέτη, Φωτογραφίας και Β΄ Γυναικείου Ρόλου. Θα ασχοληθώ, σε αυτό το σημείωμα, με την ταινία του Θόδωρου Αγγελόπουλου.

Η ΥΠΟΘΕΣΗ

Η διερεύνηση των συνθηκών κάτω από τις οποίες διεξήχθη ο φόνος του συζύγου, από τη γυναίκα του και τον εραστή της, όταν αυτός επέστρεψε, μετά από πολλά χρόνια στο χωριό του, στην ορεινή περιοχή των Ιωαννίνων, σε αυτό το γεγονός αναφέρεται η ταινία. Παρακολουθούμε την αναπαράσταση του εγκλήματος και την προσπάθεια του ανακριτή και της χωροφυλακής να διαλευκάνουν το πώς ακριβώς έγινε ο φόνος, στην προσπάθεια να αποδοθεί δικαιοσύνη. Συνέχεια